دیپارتمنت تکنالوژی معلوماتی پوهنځی کامپیوتر ساینس، پوهنتون خاتم النبیین (ص) -کابل، افغانستان
چکیده: (42 مشاهده)
تخصیص منابع در شبکههای لبه به فرآیندی اطلاق میشود که با توزیع کارآمد منابع محاسباتی، ذخیرهسازی و شبکهبندی، نیازهای مختلف برنامهها و خدمات را برآورده میسازد. با ظهور فناوری دوقلوی دیحیتال که همتای مجازی اجسام فیزیکی را فراهم میکند، تخصیص منابع در شبکههای لبه با بهرهگیری از قابلیتهای دوقلو دیجیتال بهبود مییابد. دوقلوی دیجیتال قابلیت نظارت و تجزیه و تحلیل در زمان واقعی از داراییهای فیزیکی را فراهم میکند، که بهترین درک از رفتار و نیازهای منابع آنها را ممکن میسازد. با یکپارچهسازی (DT)2 در شبکههای لبه، تخصیص منابع میتواند با بهرهگیری از بینشهای بهدست آمده از این تکثیرهای مجازی بهینهسازی شود. این یکپارچگی، تخصیص منابع پویا بر اساس دادههای زمان واقعی از DT را ممکن میسازد و امکان مدیریت و تخصیص پیشبینانه منابع را فراهم میکند. محاسباتی، ذخیرهسازی و شبکهبندی، نیازهای مختلف برنامهها و خدمات را برآورده میسازد. با ظهور فناوری دوقلوی دیجیتال (Digital Twin) که همتای مجازی اجسام فیزیکی را فراهم میکند، تخصیص منابع در شبکههای لبه با بهرهگیری از قابلیتهای این فناوری بهبود مییابد. این تحقیق با هدف بهینهسازی تخصیص منابع در محیطهای پویا و محدود به منابع انجام شده است. روش پیشنهادی از ترکیب یادگیری تقویتی عمیق (DRL)3 و فناوری دوقلوی دیجیتال بهره میگیرد. نتایج نشان میدهند که این رویکرد منجر به کاهش تأخیر، افزایش بهرهوری انرژی و بهبود تخصیص منابع در شرایط متغیر میشود. در نتیجه، یکپارچگی DT در شبکههای لبه، تخصیص منابع را با فراهم کردن نظارت در زمان واقعی، تجزیه و تحلیل پیشبینانه و تصمیمگیری هوشمند قابلیت بهینهسازی منابع بهبود میدهد.
نوع مطالعه:
پژوهشي |
موضوع مقاله:
تخصصي